De zomervakantie is traditiegetrouw komkommertijd bij onze vrienden van de pers. Gebrek aan deftig nieuws noopt de redacties tot het publiceren van dronken-man-redt-cavia-berichten. Berichten die een gemiddelde jobstudent in afwezigheid van de verantwoordelijke redacteur moeiteloos uit zijn pen laat vloeien. Maar wat als er wel belangrijk nieuws wereldkundig gemaakt moet worden? Het antwoord sijpelde deze week in veelvoud onze favoriete kranten binnen. Met het oog op de Europese wedstrijd van AA Gent tegen Kiev gaf manager Louwagie te kennen dat de ticketverkoop voor de terugmatch in Gent allerminst een succes is. Dat Louwagie een doemdenkende zagevent is, blijkt enkele pagina’s verder, in de regionale katern. Woordvoerder Lips zegt daar heel tevreden te zijn met de respons van het publiek. Of Louwagie, of Lips, of een van de twee redacteuren moet weg blijven van de Gentse Feesten. De dag nadien verkoopt Anderlecht Jan Polak aan Galatasaray. Voor hoeveel precies, zullen we echter nooit weten. Het Nieuwsblad spreekt van 1,75 miljoen, Het Laatste Nieuws denkt 1,5 miljoen en Metro meent zelfs dat Anderlecht 2,5 miljoen rijker is. Volgens mij gaat de fiscus daar moeilijk over doen. Bij Dag Allemaal was het de marketingafdeling die collectief verlof nam. Daar proberen ze namelijk de verkoop op te krikken met een quizboek van de Canvascrack, een actie die de meerwaardezoekende lezers van het blad zeker zullen waarderen.
Vanmiddag tijdens Het Journaal van 13u00 nog maar eens vastgesteld dat de VRT voorzichtig is met verdoken publiciteit. Wat hen siert als openbare omroep. Maar wat me opviel is dat de nieuwsdienst zich kennelijk enkel zorgen maakt over positieve vermeldingen over derden …
In het item over het lek gelopen schip in de Antwerpse haven sprak het nieuwsanker van dienst over ‘een gespecialiseerd bedrijf’ dat het lek dicht. Vanuit PR-perspectief jammer voor dat anonieme bedrijf. Vanuit journalistiek perspectief enigzins begrijpelijk. Ik het volgende item ging het over 170.000 leerkrachten die een verkeerd loon betaald kregen. De beschuldigende vinger wees echter niet naar een gespecialiseerd IT-bedrijf, maar wel naar EDS-Telindus. Vanuit PR-perspectief weerom jammer voor dat bedrijf. Waar zit de logica?
Grote PR-ramp bij Volvo begin deze maand. Voor het oog van 150 journalisten toonde de Zweedse autobouwer hoe hun nieuwe automatische remsysteem niet werkte. In plaats van automatisch te stoppen, stortte het demovoertuig zich zonder verpinken op het obstakel. 400 voorgaande tests verliepen vlot, maar uitgerekend op de persvoorstelling ging het systeem de mist in. Pijnlijk.
Volvo staat algemeen gekend als een van de veiligste wagens, dus brand reputation hoog houden is dan de boodschap. René Aerts van Volvo België stelt een en ander scherp in De Standaard. Zo moeten we vooral onthouden dat het ging om een menselijke fout. De batterijen waren onvoldoende geladen waardoor een aantal functies niet naar behoren werkten. Niets mis met het systeem dus, Volvo is nog steeds veilig. Bovendien heeft de auto de crash goed doorstaan, want het interieur en zelfs de voorruit waren volledig intact.
Mooie, doch doorzichtige poging om een negatief verhaal naar je hand te zetten. Als strategie even verwaarloosbaar als het gewicht van een anorexiapatiënt. Beter op meerdere paarden gokken dus. Of wat dacht u van online reputation management? Youtube-gebruikers die het filmpje van de crash posten aanmanen om het te verwijderen bijvoorbeeld.
Nog opmerkelijker zowaar is de google ad die onder voorgenoemd artikel op De Standaard staat …
De Standaard heeft al geruime tijd een mooie rubriek voor PR-bureaus: Beroemd en Bizar. In deze rubriek is er namelijk plaats voor nieuwtjes die je als PR-verantwoordelijke enkel in je stoutste dromen ziet verschijnen bij een kwaliteitskrant als DS. In deze rubriek verschijnen is echter niet zo makkelijk als het lijkt. Wij van TheLandscapeGroup vermoeden al langer dat er een briljant selectiesysteem schuil gaat achter dit soort rubrieken.
Een systeem dat daarenboven ondoorgrondelijk is en luistert naar de naam Belga. Soms scoor je. Soms scoor je niet. Geen probleem. Maar soms scoor je niet en begrijp je niet dat andere (lees: dwazere) berichten wel scoren. Neem nu dit. Een toch wel zeer platte poging om in het nieuws te geraken die door Belga vlotjes ‘ctrl-C ctrl-V – gewijs’ naar de redacties werd gestuurd, die het op hun beurt publiceerden.
U leest het goed. Naast 16 grote Belgische reclamebureaus hebben ook wij onze buik vol van pitches. Een pitch is een competitie tussen reclamebureaus, georganiseerd door een adverteerder, waarbij het beste creatief concept wint (lees: ook het goedkoopste). Pitches zijn echter niet enkel een fenomeen in de reclamewereld, maar in de ganse communicatiesector. Dus ook bij ons. En het loopt de spuigaten uit.
Van het charter dat in de jaren 1990 werd opgesteld door de Unie van Belgische Adverteerders schiet niets meer over. Daarin stond onder andere dat een pitch beperkt moet blijven tot maximaal drie bureaus. De ervaring leert dat vaak het ganse PUB Agency Book wordt aangeschreven en je dus vecht tegen de bierkaai. Het gevolg is dat de kans om zo’n pitch te winnen niet 1 op 3 is, maar 1 op 10 of nog erger.
Bovendien zitten er altijd rotte appels tussen die danig onder de prijs gaan en de boel verzieken. Bij een reclameconcept kan je nog creatieve troeven uitspelen, maar bij veel andere communicatieopdrachten telt gewoon de laagste prijs … En daar zit je dan met je gepresteerde uren en geïnvesteerde energie.
Soms valt er echt niets nieuws te melden. Als je als pr-verantwoordelijke net op dat moment iets uitstuurt waarvan je eigenlijk weet dat het nul relevantie heeft, kan je wel eens onverwacht scoren. Zo verging het allicht DELL en HTC op 1 december.
Bij Datanews wisten ze echt niet wat schrijven die ochtend. Gelukkig lag er ergens nog een persbericht over het feit dat Herman Van Rompuy werkt op een DELL en belt met een HTC. Omdat de redacteur van dienst ook wel aanvoelde dat dit een behoorlijk commerciële boodschap is, voelde hij zich genoodzaakt om voor enkele kritische noten te zorgen. Zo spreekt hij bijvorbeeld van een HTC-mobieltje, hoewel een HTC toch een volwaardige smartphone is … Zoals het een journalist betaamt, ging hij zelfs voor een dubbel check. Zoon Peter Van Rompuy bevestigde namelijk dat het wel degelijk over een DELL gaat.
U kan al raden dat het aantal comments op dit bericht snel de hoogte in ging.
Deze week in de rubriek 'hoe krijg je het in godsnaam in de media' : het crisiskrat. De Vlaamse media sprongen duidelijk massaal op het persbericht van brouwerij Haacht over de lancering van hun minikrat. Hun Primus is nu ook verkrijgbaar in bakken van 12 flesjes, de helft van een normale bak. Slimme pr-zet van Haacht was echter niet de term minikrat te gebruiken. In een minikrat is immers geen journalist geïnteresseerd. Wel in een 'vrouwenkrat' bijvoorbeeld. Of, dezer dagen, een 'crisiskrat'. De term laat trouwens alle opties open voor een ongeloofwaardige, doch effectieve uitleg.
:: Haacht vindt namelijk dat zijn klanten met zo'n bak hun uitgaven een beetje kunnen spreiden :: Het is ook makkelijker op te bergen :: En handiger voor de matige drinkers
Ik ben benieuwd of het werkt. Mocht ik een brouwer zijn, ik zou eigenlijk een crisiskrat op de markt brengen met 48 pinten. Een krat dat per flesje goedkoper is dan het niet-crisiskrat trouwens. Haachts crisiskrat kost per flesje immers net evenveel als een bak van 24 …
Vorige week lokte het eerste Vlaamse facebook-evenement honderden mensen naar het Sint-Pietersplein in Gent. De jongeman die al dat volk via de sociale netwerksite op de been bracht bleek achteraf echter te moeten opdraaien voor de kosten van de schoonmaakploeg. Een goede 1.300 euro zou zijn Vlaamse “botellon” hem kosten.
Uiteraard was niemand te spreken over de beslissing van het Genste stadsbestuur en Burgemeester Termont kreeg dan ook al snel de wind van voren. Het klonk van awoert en betuttelaar en muggenzifter. Dus gooit de burgervader zijn PR-troeven op tafel door te zeggen dat hij alleen iets duidelijk wou maken en dat Stad Gent de kosten wel zal betalen. Mooi gered, denken wij dan: de situatie zodaning keren dat Stad Gent uiteindelijk als tolerant en sympathiek oord uit het ganse verhaal komt. Toen klonk het van awoert en hypocriet uit de andere hoek van de maatschappij.
Puike PR-stunt van Alken-Maes deze week. Om hun vernieuwd gerstenat onder de aandacht te brengen gaan ze het gewoon gratis uitdelen. Een beproefde doch niet zelden effectieve strategie. Als je er dan ook nog iets leuks van maakt, dan stromen de perartikels binnen.
Tussen vrijdag 19 en maandag 22 juni mag iedereen een bak leeggoed van gelijk welk biermerk voor het raam zetten. Met een beetje geluk komt een van de rondrijdende promotieteams van Maes die bak gratis vervangen door een volle bak Maes Pils. Wie koste wat kost zijn lege bak wil zien verdwijnen, kan zich inschrijven op de website van Maes. De eerste 12.000 zijn zeker van een bezoekje van het promoteam. 12.000 anderen moeten op goed geluk hun bak voor het raam zetten.
Ook naar ROI toe vind ik dit bijzonder knap gezien. Oké, 24.000 bakken Maes weggeven kost een duit, maar de free publicity alleen al maakt dat goed. Reken daarnaast eens uit wat je aan statiegeld krijgt van 24.000 opghehaalde bakken … Niet van gisteren die gasten van Maes.
Vraagje aan Maes: Ik woon vijf hoog. Waar zet ik mijn bak?
Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Nee, het is wel degelijk een vliegtuig. Voor een promotiestunt pakt touroperator Thomas Cook uit met een vliegtuig van Mega Mindy. De reisorganisator wil daarmee reclame maken voor reizen op maat van kinderen … Vliegreizen op maat van kinderen? Right! "Papa, ik ben vandaag na school eens langs het reisbureau gegaan. Wel een paar interessante aanbiedingen gezien." Ik zie het niet gebeuren. Wat ik wel zie gebeuren, is het volgende:
kind: Papaaaa, wij gaan dit jaar toch op reis met het Mega Mindyvliegtuig hé? (10 x per dag) kind, 1 maand later: En Kevin uit mijn klas is wél met het Mega Mindyvliegtuig op reis geweest.
En wie is de slechterik in het hele verhaal? De papa. En de papa zal nooit ofte nimmer nog op reis gaan met Thomas Cook …
BTW: Dat zo'n stunt heel wat aandacht genereert is evident. En dat je daar een idiote message kunt infietsen siert de bedenker. Maar dat zelfs "serieuze" media als deredactie.be dat zonder schroom publiceren, dat gaat er toch gewoon over?!
Bij Dag Allemaal was het de marketingafdeling die collectief verlof nam. Daar proberen ze namelijk de verkoop op te krikken met een quizboek van de Canvascrack, een actie die de meerwaardezoekende lezers van het blad zeker zullen waarderen.
